شعر تاسّی – سعید فلاحی (زانا کوردستانی)

خودم را تسکین می دهم که،،،
از این سفر بر می‌گردی؛
بر می‌گردی،
— مثلِ همیشه اما’
چه می‌شد مانندِ کودکی‌ها
مرا هم،
با خودت می‌بردی؟

به سرم می‌زند گاهی
اینجا دیگر جای من نیست.
یقین دارم:
از میان تمام آدم‌های زمین
فرشته‌ای بودی که
از جانبِ خدا برای(ما) نازل شده بودی…

از روحِ بزرگت تمنای بخشش دارم.
فرشته‌ی من!
و قول می‌دهم
برای کمالِ(رها)
به تو تاسّی کنم.

 سعید فلاحی (زانا کوردستانی)

 262 بازدید

اشتراک گذاری
شعر درجه ی تنهایی - حامد نوروزی

متن دیدگاه‌ها

  • حسن مصطفایی دهنوی
    1399/04/23 در 7:15 ق.ظ

    درود ها
    بسیار زیبا سروده اید
    سربلند باشید

یک نظر ارسال کنید