شعر زلف یار – دیوان اشعار حسن مصطفایی دهنوی

« زُلف يار »
ظلم ُزلف1 يار ما را ، هيچ زنجيري نكرد
هر چه ناليدم بَـرش، بر آنكه تأثيري نكرد
زلف پُـر پيچ و خمش را هر كسي از دور ديد
جز بخون خوردن، برآن زلفش كه تعبيري نكرد
زلف مشكنيش اگر مايل به دل گرديد و بُرد
هر كجايـش بُرد دل را، جز فـرو تيري نكرد
تيغ عالمگير آن ،بـر هـر سري آمد فرود
آن سر از آن تيغ رها نـتوان، جهانگيري نكرد
ضرب شمشيرش كه با توفير2 بر هر سـر بِـزد
سرفرازي سر از آن ضرب ، توفيري نكرد
شيرِ آدمخوار اگر پُرجرأت3 و پُر هيبت4 است
در بَـرِ حق ،جرأتي بر معصيت شيري نكرد
هر كه در راهِ طواف كعبه اش پيمود راه
كيست آن حاجي كه در آن راه تقصيري نكرد
گر گِره در زُلف مشكينش نـبودي ، راه بود
راه مي باشد اگر، زلفـش گِره گيري نكرد
يك گره از زلف مشكينش كسي نتوان گشود
تا به نيكي ،آيه ي آن زلف تفسيري نكرد
آهِ شب گيري رها كردم به سوي زلف يار
يار با تمكين نظر بـر آه شبگيري نكرد
قصه كوته كن حسن ،آن يار اگر يارت بُوَد
زير زنجيرش ، اسيرت موقع پيـري نكرد
٭٭٭
1- موي سر 2- تفاوت 3- دليري – تهور 4- شكوه – ترس
دیوان اشعار حسن مصطفایی دهنوی

 494 بازدید

اشتراک گذاری

نظر

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • افزودن دیدگاه